به خشک

به جرات می توان گفت که میوه ی به یکی از اعجاب انگیز ترین میوه های سراسر جهان می باشد. میوه ی به در باغ ها با عطر خود ما را مسحور می کند و در طعم چرانی می توان آن را در رده های بالا به حساب آورد. این میوه بافت تردی دارد که خوردن آن را سخت می کند، از این رو این میوه را برش برش زده و خشک کرده یا می پزند که خوردنش تسهیل شود. عمده ی میوه ها پس از پخته شدن بافت خود را از دست می دهند و متلاشی می شوند. اما میوه ی به همچنان شکل خود را حفظ کرده و می توان آن را نوش جان کرد. اهمیت این میوه فقط به پخت و پز ختم نمی شود بایستی به دمنوش های متنوعی که درست می کند هم وقعی نهاد.

اصالت این میوه به کجا بر می گردد؟

این میوه اصالتی ایرانی دارد و به صورت خودرو از ایران تا یونان می توان آن را یافت. در واقع شمال و شمالغرب ایران، ترکیه امروزی و یونان محیط بسیار مناسبی برای پرورش میوه ی به می باشد. این میوه عطر بسیار قوی دارد، و توان فساد پذیری پایینش باعث می شود نگهداری اش راحت تر شود. و معمولا به همراه سیب پخته و میل می گردد. در واقع مصرف پخته ی میوه به بیشتر از خام آن کاربرد دارد. میوه ی خام نسبت به دیگر میوه ها چندان آبدار نیستند و ترد تر از باقی میوه ها هستند.

این میوه در زبان اکدی supurgillu شناخته شده بود. میوه به در گرمای دشت بین‌النهرین شکوفا شد، جایی که سیب نبود. از دوره باستانی در اطراف مدیترانه کشت می شد. برخی از قدما به این میوه «سیب طلایی» می گفتند.

یونانیان آن را با کیدونیا در کرت، به عنوان «پوم سیدونی» مرتبط می‌کردند، و تئوفراستوس، در تحقیقی درباره گیاهان، خاطرنشان کرد که به یکی از بسیاری از گیاهان میوه‌دهنده است که از دانه به دست نمی‌آید. میوه ی به حتی در کتب آشپزی رومی نیز نام برده شده است.

کاربرد میوه ی به چیست؟

به میوه ای خوشبو و خوشمزه است اما خوردن آن به دلیل تردی کمی سخت است، بنابراین این میوه را مربا می کنند، خشک می کنند و به صورت میوه ی خشک به همراه دیگر خشکبار مصرف می کنند، یا تفت می دهند و بصورت دمنوش میل می کنند.

درخت میوه ی به، درختی است خزان پذیر که میوه های سفت و معطر و زرد طلایی و درخشان دارد که از نظر ظاهری شبیه گلابی است. میوه های رسیده به سفت، ترش و قابض هستند. آنها به ندرت خام خورده می شوند، اما به صورت مارمالاد، مربا، خمیر (معروف به پنیر به) یا نوشیدنی های تخمیری فرآوری می شوند.

درخت میوه ی به، به دلیل شکوفه های صورتی کم رنگ و سایر ویژگی های زینتی خود به عنوان یک گیاه زینتی پرورش داده می شود. دانه های به سمی نیستند و می توان آن ها را خورد. اما به شدت نفاخ بوده و گاز معده را افزایش می دهد.

آیا میوه ی به خواصی هم دارد؟

میوه ی به، سرشار از فیبر و تعدادی ویتامین و مواد معدنی ضروری است که این میوه را به یک مکمل مغذی برای تقریباً هر رژیم غذایی تبدیل می کند. این میوه یکی از پرخاصیت ترین میوه ی شمالی است که بسیاری از ما آن را فراموش کرده ایم. با این حال، حتی پدربزرگ و مادربزرگ ها از آن در فصل پاییز استفاده کردند زیرا فواید سلامتی مختلفی دارد. علاوه بر این، به ژاپنی دارای عطر اعتیادآوری است که شبیه آناناس، لیمو و وانیل است.

میوه به خام 84 درصد آب، 15 درصد کربوهیدرات و دارای چربی و پروتئین ناچیزی است. در یک مقدار مرجع 100 گرمی این میوه 238 کیلوژول (57 کیلو کالری) انرژی غذایی و مقدار متوسطی ویتامین ث (18 درصد ارزش نیاز روزانه ی بدن ) را فراهم می کند. میوه به، همچنین منبع خوبی از کلسیم، آهن، پتاسیم، منیزیم و مس است.

به خشک چه کاربرد هایی دارد؟

به خشک یکی از معدود میوه های خشکی است که نگهداری راحت تری نسبت به بقیه انواع میوه های خشک دارد. این میوه ی خشک را می توان در غذاها به عنوان طعم دهنده استفاده نمود، بعلاوه می توان تفت داد و از آن دمنوش به ( یا به همراه سیب خشک) دمنوش سیب و به درست کرد.